mijn held, mijn alles, mijn zo gemiste papa

Zoals de titel het zegt: mijn papa was mijn alles, 2 handen op 1 buik... zoals bij vele dochters en hun vader vermoed ik! Mijn vader had prachtige, sterke handen, was groot en atletisch gebouwd en had prachtige doordringende ogen. Hij was streng, maar rechtvaardig en we waren gedurig samen (als hij vrij was) om de meest gewone en ongewone dingen te doen: samen fietsen met als hoogtepunt onze rit naar Oostenrijk van bijna 1000km, kippenhok knutselen, het huis voegen op een ellenhoge stelling, een boomstam uithollen om bloembak van te maken, maar ook gewoon gaan wandelen, iets gaan eten of een spel spelen, mij leren autorijden,...

Tot die zondag ons hele leven overhoop werd gesmeten. Als fervente fietser ging je met de club rijden, een wielrenner was onoplettend waardoor je zwaar ten val kwam: 19 maanden van intensieve naar gewone kamer en zo via tussenstop naar een revalidatiecentrum. Het verdict was zwaar, 4-zijdige verzwakking van de ledematen waardoor je meer dan 80% invalide was. In plaats van 2 wielen kreeg je een 4-wieler, die ellendige rolstoel onder u geschoven.

Mama en ik deden alles voor jou wat jij als kind mij hebt aangeleerd: tanden poetsen, eten snijden, aankleden, u wassen... zo hoort het niet te zijn en was met momenten héél confronterend, voor ons allemaal, maar jij en wij ook sloegen ons hier zo goed en kwaad mogelijk door. Vakanties, uitstappen, gaan eten, ... bleven op de agenda staan, maar kregen een hele andere inkleding: een hele verhuis aan materiaal, medicijnen, verzorgingsproducten en geregeld rust inlassen om het haalbaar te houden. Af en toe pinkten we een traan weg, maar zelden in elkaars bijzijn (en jij al zeker niet), want de moraal moest hoog blijven. 5 jaar hebben we zo samen doorgebracht, met veel ups en downs, maar je bleef mij en mama in alles steunen: mijn opleiding, Chiro- en jeugdhuiscarrière, ja ook de liefjes, het sporten,...

je bleef sociaal actief, niet meer als helpende hand zoals voordien, maar steunende kracht op de kant. Tot je op korte tijd fel vermagerde, een simpele verkoudheid werd plots een longontsteking met dan het verdict: je papa heeft maximum nog 6 maand te leven!!! Kanker tgv asbest in de longen, niets meer aan te doen buiten pijnbestrijding! Dat kwam voor de 2de keer binnen als bliksem op klaarlichte dag. Mijn sterke papa, mijn held, je bent amper 60 en jou zo zien aftakelen is het ergste wat ik in mijn jonge leventje moest meemaken. Het beestje was te sterk voor ons, je hebt ontzettend gevochten, tot de laatste snik, maar na een kleine 4 maanden hebben we je laten gaan. Je was op: jouw lichaam dan toch, niet jouw hart en jouw liefde voor ons. Want ook al kon je niet meer praten, je ogen hebben ons tot de laatste seconde gevolgd en toegesproken...

Veel liefs, Miranda (maar zoals jij me noemde: Mijammeke)


Auteur: miranda van lint
Overledene: eduard van lint
Data: °08/02/1940 †26/10/2001
Rustplaats: Begraafplaats Meise
Zerk: columbarium (tegen haag inkom, vlak naast strooiweide)