Mercietjes, Bedankt

Deze zomer moesten we noodgedwongen afscheid nemen van mijn lieve oma, oma Rosa. Na het schrijven van deze eerste zin rollen de tranen al over mijn wangen.
4 juli, iets voor drie uur 's nachts, hoorde mijn mama een stilte, de stilte van een ademhaling die er niet meer was. Verwacht maar toch zo onverwacht. Mama en ik bleven die nacht in het ziekenhuis bij oma.
Oma, je was oma en nog zoveel meer. 2 jaar geleden begon het beetje bij beetje achteruit te gaan. Met vallen en opstaan, maar zoals je zelf altijd zei: 'dag per dag'. Met je doorzettingsvermogen en je wilskracht tot in het oneindige bleef je maar vechten. Nooit hoorden we je klagen. Je moest dingen leren uit handen geven, en had het daar niet altijd gemakkelijk mee. Je was altijd zo zelfstandig geweest. Maar opa hield het allemaal goed draaiende. Je moest maar met je vingers knippen en hij stond klaar om jou te helpen. En altijd zo dankbaar, ik hoor het je nog steeds zeggen: 'mercietjes, bedankt'.
De gedachte dat ik jouw stem, jouw glimlach nooit meer te zien krijg, is verschrikkelijk. Maar ik ben je zo dankbaar voor alle mooie momenten, als meter, als vormselmeter, als oma, als vriendin.

Oma, weet je nog toen we op vrijdagavond samen naar een aflevering van thuis keken? Erna bracht je ons naar bed, nooit zonder een liefdevol 'god zegent en bewaart u'-kruisje. En toen je me om 3u 's nachts wakker maakte om naar toilet te gaan?

Oma, weet je nog toen we samen naar de zee gingen? Mama en opa vooraan, en jij vloog samen met Lukas en mij op de achterbank. En als we ruzie maakten, mocht jij de bemiddelaar zijn.
Op het strand gingen we dan bloemen kopen en verkopen en je gaf altijd wel je oordeel of we een goede deal hadden gemaakt of niet.
En die keer het zo begon te onweren en we een platte band hadden terwijl je zo dringend naar het toilet moest. Een ongeluk komt nooit alleen zeggen ze, maar we konden er alleen maar om lachen.

Oma, weet je nog we soms kwamen eten? Jouw gehaktbroodjes waren de allerlekkerste, en jouw saus, het water komt mij terug in de mond. En als we appelmoes maakten moesten we altijd een appeltje extra schillen, 'want opa eet dat graag koud'.

83 jaar geleden, op 24 juni 1837 kwam Rosa op de wereld als dochtertje van Marie en George. Op de leeftijd van 5 jaar moest ze al afscheid nemen van haar papa. Oma had het geluk te kunnen verder studeren en vond haar passie in het naaien. Ze leerde de leerlingen van het middelbaar stikken, breien, naaien en nog veel meer. Al op de leeftijd van 52 jaar kon oma op pensioen gaan, ondenkbaar in het jaar 2020. Oma genoot altijd van de kleine dingetjes, een wandelingetje aan het strand, een bloemetje op de tafel, een taartje op zondag. Dagen zoals Nieuwjaar, het jubileum met opa, de verjaardagen waren echte topmomenten. Je zag de glinstering in haar ogen wanneer heel de familie samenkwam. Zo fier dat ze was, op ieder van ons. We werden altijd overladen met vele hapjes, warm en koud, voor ieder wat wils, een hoofdgerecht, en natuurlijk kon de ijstaart nooit ontbreken. Die dagen zullen nooit meer hetzelfde zijn, zonder jouw aanwezigheid.

Oma, lieve lieve oma, ik weet zeker dat je over ons waakt en hoop dat ik op een dag zo een sterke vrouw als jij mag zijn. en dat je dan met je zo typerende, trotse glimlach mag zeggen:
"dat is mijn kleindochter, mijn metekindje, dat is Evaatje."

Drie dikke kussen
Eva


Auteur: Eva Roels
Overledene: Rosa Vanpoucke
Data: °24/06/1937 †04/07/2020
Rustplaats: Begraafplaats Gullegem